جغرافياى تاريخى سيراف ( فارسى ) — الصفحة ٢٧

فصل سوم نام سيراف

طغيان‌آميز كاوس موهبت الهى ( فر ) و نيرو را از كف داد « 43 » . »

داستان كيكاوس در شاهنامه چنين آمده است .

چنان بد كه ابليس روزى پگاه * يكى انجمن كرد پنهان ز شاه

بديوان چنين گفت كامروز كار * برنج و بسختيست با شهريار

يكى ديو بايد كنون چرب‌دست * كه داند همه رسم و راه نشست

شود جان كاوس بىره كند * بديوان برآين رنج كوته كند

بگرداندش سر ز يزدان پاك * فشاند برآن فر زيباش خاك

شنيدند و بر دل گرفتند ياد * كس از بيم كاوس پاسخ نداد

يكى ديو دژخيم بر پاى خاست * چنين گفت كين نغز كارى مراست

بگردانمش سر ز دين خداى * كس اين راز جز من نيارد بجاى

غلامى بياراست از خويشتن * سخن‌گوى و شايسته انجمن

همى بود تا نامور شهريار * ز پهلو برون رفت بهر شكار

بيامد به پيشش زمين بوس داد * يكى دسته گل بكاوس داد

چنين گفت كين فر زيباى تو * همى چرخ گردان سزد جاى تو

يكى كار ماندست تا در جهان * نشان تو هرگز نگردد نهان

چه دارد همى آفتاب از تور از * كچون گردد اندر نشيب و فراز

چگونست ماه و شب و روز چيست ؟ * برين گردش چرخ سالار كيست ؟

بكام تو شد روى گيتى همه * شبانى و گردن فرازى رمه

گرفتى زمين و آنچه بد كام تو * شود آسمان نيز در دام تو

دل شاه از آن ديو بىراه شد * روانش ز انديشه كوتاه شد

گمانش چنان بد كه گردان سپهر * بگيتى مرا در نمو دست چهر

ندانست كين چرخرا پايه نيست * ستاره فراوان و ايزد يكيست

همه زير فرمانش بيچاره‌اند * كه با شورش و جنگ و پتياره‌اند

جهان آفرين بىنيازست ازين * ز بهر تو بايد سپهر و زمين

( 43 ) - كيانيان - ص 161 .