جغرافياى تاريخى سيراف ( فارسى ) — الصفحة ١٠٢

داورى اهل سنت درباره قدريه

از پى كم كردن بد مذهبان * در دل تو روز و شب انديشه‌هاست

سال و مه اندر سفرى خضر وار * خوابگه و جاى تو مهد صباست

ايزد كام تو بحاصل كناد * مارهيانرا شب و روز اين دعاست

تا سر آنان چو گيا بدروى * كايشان گويند جهان چون گياست

اى ملكى كز تو بهر كشورى * بهره بيدينان گرم و عناست

مير رى از بهر تو گم كرده راه * ورچه بهر گوشهء رى رهنماست

جز در تو راه گريزيش نيست * آمدن او نه بكام و هواست

نعمت ايزد را شاكر نبود * گفت چنين نعمت زيبا مراست

كافر نعمت شد و نسپاس گشت * كافر نعمت را شدت جزاست

ايزد بگماشت ترا تا به تو * نعمت او كم شد و دولت بكاست

ملك رى از قرمطيان بستدى * ميل تو اكنون به منا و صفاست

آنچه به رى كردى هرگز كه كرد * يا بتمنا كه توانست خواست

لاف زنانى را كردى بدست * كايشان گفتند جهان زان ماست

آنكه سقط گفت همى بر ملا * اكنون از خون جگر او ملاست

دار فرو بردى بارى دويست * گفتى كاين در خور خوى شماست

هركه از ايشان بهوى كار كرد * بر سر چوبى خشگ اندر هواست

بسكه ببينند و بگويند كاين * دار فلان مهتر و به همان كياست

تهنيت آوردن نزديك تو * از قبل مملكت رى خطاست « 180 »

خواجه نظام الملك در سير الملوك در جريان فتح رى و در نامه‌اى كه محمود به امير كرمان نوشته ، عقيده خود را راجع به ديلميان چنين وصف مىكند :

( 180 ) - ديوان فرخى - بكوشش محمد دبير سياقى ص 18 .