كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهاء الدين محمد العاملي ( فارسى ) — الصفحة ٥٦

دست دعا

840

تا كى از دست ساربان نالم ؟ * كه بود نام او گم از عالم

چند گويم ز خيمه و الجوق * چند بينم كجاوه و صندوق

گر نباشد اطاق و فرش حرير * كنج مسجد خوشست و كهنه حصير

گر مزعفر مرا رود از ياد * سر نان جوين سلامت باد !

دلم از قال و قيل گشته ملول * اى خوشا خرقه و خوشا كشكول

لوحش الا ز سينه جوشىها * ياد ايام خرقه پوشىها

اى خوش ايام شام و مصر و حجاز * فارغ از فكرهاى دور و دراز

باز گيرم شهنشهى از سر * وز كلاه نمد كنم افسر

شود آن پوست تخته تختم باز * گردد از خواب چشم بختم باز

خاك بر فرق اعتبار كنم * خنده بر وضع روزگار كنم

لطف دلدار

لطف دلدار

850

يكدمك با خود آببين چه كسى * از كه دورى و با كه هم نفسى

جور كم به ز لطف كم باشد * كه نمك بر جراحتم پاشد

جور كم بوى لطف آيد ازو * لطف كم محض جور زايد ازو

لطف دلدار اينقدر بايد * كه رقيبى ازو برشگ آيد

دست دعا

دست دعا

دلا تا بكى از در دوست دورى * گرفتار دام سراى غرورى ؟

نه بر دل ترا از غم دوست دردى * نه بر چهره از خاك آن كوى گردى

ز گلزار معنى نه رنگى نه بوئى * درين كهنه گنبد نه هائى نه هوئى

ترا خواب غفلت گرفته است در بر * چه خواب گرانست اللّه اكبر

چرا اينچنين عاجز و بىنوائى * بكن جستجوئى ، بزن دست و پائى

سؤال علاج از طبيبان دين كن * توسل بارواح آن طيبين كن