كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهاء الدين محمد العاملي ( فارسى ) — الصفحة ٤٣

قال المولوى المعنوى

نير اعظم دو باشد ، شمس و عقل * جسم و جان باشند عقل و شرع و نقل

610

نور عقلانى فزون از شمس دان * زانكه اين تابد بجسم و آن بجان

نور عقلانى كند تنوير دل * نور شمسانى كند تنوير گل

شمس بر ظاهر همين تابان بود * ليك باطن از خرد ريان بود

گر تو وصف عقل از من نشنوى * گوش كن ابيات چند از مثنوى

مشورت ميكرد شخصى با يكى * تا يقينش رو نمايد بيشكى

گفت اى خوش نام غير من بجو * ماجراى مشورت با وى بگو

من عدوم مر ترا ، با من مپيچ * نبود از رأى عدو پيروز هيچ

رو كسى جو كه ترا او هست دوست * دوست بهر دوست لا شك خير جوست

من عدوم چاره نبود كز منى * كژ روم ، با تو نمايم دشمنى

حارسى از گرك جستن شرط نيست * جستن از غير محل ناجستنيست

620

من ترا بىهيچ شكى دشمنم * من ترا كى ره نمايم ، ره زنم

هركه باشد همنشين دوستان * هست در گلخن ميان بوستان

هر كه با دشمن نشيند در زمن * هست اندر بوستان در گولخن

دوست را ما زار از ما و منت * تا نگردد دوست خصم و دشمنت

خير كن با خلق از بهر خدا * يا براى جان خود اى كدخدا

تا هماره دوست بينى در نظر * در دلت نايد ز كين ناخوش صور

چونكه كردى دشمنى پرهيز كن * مشورت با يار مهر انگيز كن

گفت ميدانم ترا اى بو الحسن * كه توئى ديرينه دشمن‌دار من

ليك مرد عاقلى و معنوى * عقل تو نگذاردت كه كج روى

طبع خواهد تا كشد از خصم كين * عقل بر نفس است بند آهنين

630