كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهاء الدين محمد العاملي ( فارسى ) — الصفحة ٣٩

فصل فى ذم المنتقدين بالحكمة و ينكرون لطائفها و سرائرها من الغفلة و الظلمة و فى تفسير من تفقه و لم يتصوف فقد تقق و من تصوف و لم تيفقه فقد تزندق و من جمع بينهما فقد تحقق

تو چه از حكمت بدست آورده‌اى * حاش للّه ار تصور كرده‌اى

چيست حكمت طائر قدسى شدن * سير كردن در وجود خويشتن

ظلمت تن طى نمودن بعد از آن * خويشرا بردن سوى انور جان

پا نهادن در جهان ديگرى * خوشترى زيباترى بالاترى

كشور جان و جهان تازه‌يى * كش جهان تن بود دروازه‌يى

خالص و صافى شوى از خاك پاك * نه ز آتش خوف و نه از آب پاك

هر طرف وضع رشيقى در نظر * هر طرف طورانيقى جلوه‌گر

530

هر طرف انوار فيض لا يزال * حسن در حسن و جمال اندر جمال

حكمت آمد گنج مقصود اى حزين * ليك اگر با فقه و زهد آيد قرين

فقه و زهد ار مجتمع نبود بهم * كى توان زد در ره حكمت قدم

فقه چبود ؟ آنچه محتاجى بر آن * هر صباح و شام ، بل آنا فآن

فقه چبود ؟ زاد راه سالكين * آنكه شد بىزاد ، گشت از هالكين

زهد چه ؟ تجريد قلب از حب غير * تا تعلق نايدت مانع ز سير

گر رسد مالى نگردى شادمان * ور رود هم ، نبودت باكى از آن

لطف دانى آنچه آيد از خدا * خواه دل و فقر ، خواه عز و غنا

هر كه او را اين صفت حالى نشد * دل ز حب ماسوى خالى نشد

نفى لا تأسوا على ما فاقكم * يأس آوردش شده از راه گم

540

نيست با وجه زهادت معتبر * نقد باغ و راغ و گاو و اسب و خر

گر چه اينها غالبا سد رهند * پاى بند ناقصان گمرهند

آنكه گشت آگاه و شد واقف ز حال * داند از دنيا بود بس انفعال

مال دنيا را معين خود مدان * اى محدث فاحذروا را هم بخوان

حب دنيا گر چه رأس هر خطاست * اهل دنيا را در آن بس خيرهاست