كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهاء الدين محمد العاملي ( فارسى ) — الصفحة ٣٢

فصل « 2 » فى علم النافع فى المعاد

زان ره نبرى بدر مقصود * فلسش قلب است و فرس نابود

علمى بطلب كه ترا فانى * سازد ز علائق جسمانى

علمى بطلب كه بدل نورست * سينه ز تجلى آن طورست

460

علميكه از آن چو شوى محظوظ * گردد دل تو لوح المحفوظ

علمى بطلب كه كتابى نيست * يعنى ذوقيست ، خطابى نيست

علميكه نسازدت از دونى * محتاج بآلت قانونى

علمى بطلب كه نمايد راه * وز سر ازل كندت آگاه

علمى بطلب كه جدالى نيست * حالى است تمام و مقالى نيست

علمى كه مجادله را سبب است * نورش ز چراغ ابو لهب است

علمى بطلب كه گزافى نيست * اجماعيست و خلافى نيست

علميكه دهد به تو جان نو * علم عشقست ز من بشنو

بعلوم غريبه تفاخر چند * زين گفت و شنود زبان در بند

سهل است « 1 » نحاس كه زر كردى * زر كن مس خويش تو اگر مردى

از جفر و طلسم بروز پسين * نفعى نرسد به تو ، اى مسكين

بگذر ز همه بخودت پرداز * كز پرده برون نرود آواز

470

470 آن علم ترا كند آماده * از قيد جهان كند آزاده

عشق است كليد خزاين جود * سارى در همه ذرات وجود

غافل تو نشسته بمحنت و رنج * واندر بغل تو كليد گنج

جز حلقه‌ى عشق مكن در گوش * از عشق بگو در عشق بكوش

علم رسمى همه خسرانست * در عشق آويز كه علم آنست

آنعلم ز تفرقه برهاند * آن علم تو را ز تو بستاند

( 1 ) - نحاس ( بضم نون ) مس