كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهاء الدين محمد العاملي ( فارسى ) — الصفحة ١٤

حكايت حكاية العابد الذى قل الصبر لديه فتفوق الكلب عليه

كلب خورد آن نان و از دنبال مرد * شد روان و روى خود واپس نكرد

همچو سايه در پى او ميدويد * عف عفى ميكرد و رختش ميدريد

گفت عابد چون بديد آن ماجرا * من سگى چون تو نديدم بيحيا

صاحبت غير از دو نان جو نداد * و آن دو نان خود بستدى اى كج نهاد

ديگرم از پى دويدن بهر چيست * وين همه رختم دريدن بهر چيست ؟

سگ بنطق آمد كه اى صاحب كمال * بىحيا من نيستم چشمت بمال !

هست از وقتى كه « 1 » بودم من صغير * مسكنم ويرانهء اين گبر پير

گوسفندش را شبانى ميكنم * خانه‌اش را پاسبانى ميكنم

200

گاه گاهى نيم نانم ميدهد * گاه مشتى استخوانم ميدهد

گاه غافل گردد از اطعام من * وز تغافل تلخ گردد كام من

بگذرد بسيار بر من صبح و شام * لا ارى خبزا و لا القى الطعام

هفته هفته بگذرد كين ناتوان « 2 » نى زنان يابد نشان نى ز استخوان

گاه هم باشد كه پير پر محن * نان نيابد بهر خود يا بهر من « 3 »

چونكه بر درگاه او پرورده‌ام * رو بدرگاه دگر ناورده‌ام

هست كارم بر در اين پير گبر * گاه شكر نعمت او ، گاه صبر

تا قمار عشق با او باختم * جز در او من درى نشناختم

گه بچوبم مىزند گه سنگها * از در او من نميگردم جدا

« 4 » چونكه نامد يكشبى نانت بدست * در بناى صبر تو آمد شكست

210

از در رزاق رو برتافتى * بر در گبرى روان بشتافتى

بهر نانى دوست را بگذاشتى * كرده‌يى با دشمن او آشتى !

خود بده انصاف اى مرد گزين * بيحياتر كيست من يا تو ؟ ببين

( 1 ) - نخ : روزى كه من بودم صغير ( 2 ) - نخ : در هر دو مورد نه نوشته شده است . ( 3 ) - نخ : چه جاى من ( 4 ) - نخ : تو كه نايد