كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهاء الدين محمد العاملي ( فارسى ) — الصفحة ١٤٨

تتمه‌ى حكايت

خلاف چرا گفتى ؟ من از باطن كردار تو آگاهم ، در صورتى كه شخصى تو را محرم خود بداند خيانت لايق آنكس است ؟ ! . اكنون تو را بجزاى خود ميرسانم .

پس فرمود تا او را بسياست تمام بكشند .

اى گربه ! گويا يكيست مقدمه‌ى تو و آن كشتيبان كه خيانت در حق آن پسر كرد ، تو مرا بكنج عجز پيچيده بودى و ميخواستى بضرب چنگال پاره پاره نمائى و خيانت نسبت به من در خاطر داشتى ، اكنون جزاى تو حسرت و ندامت است ، اما كشتن از من نميآيد تا وقتى كه خود بجزاى خود برسى .

گربه گفت :

آه از گردش روزگار و از بيعقلى و لااباليگرى من ! كه بحيله‌يى خود را اسير تو ساختم .

موش گفت :

اى گربه ! اين طبع نازكى و مغرورى تا تو را هست ، با كسى رفاقت مكن .

گربه گفت :

بيش از اين چگونه تاب بياورم ؟ ! .

موش ديگر سلوك اختيار كرد .

گربه موش را آواز داد ، موش جواب نداد ، لمحه‌يى كه بر آمد ، صداى موش به گوش گربه رسيد ، پرسيد كه كجا بودى ؟ موش در جواب گفت :

اى شهريار ! رفتم تا ببينم كه كار سفره بچه سرانجام رسيده ، ديدم گوشت پخته و حلوا آماده گرديد اما هنوز درست بريان نشده ، تا اين دو كلمه نقل شود سفره آماده شده است .

پس اى گربه ! مستمع باش تا ببينى :

روز ديگر پادشاه عادل پادشاه خائن را طلبيده و آن چهل حرمسرا را فرمود كه آوردند و گفت :