كليات اشعار و آثار فارسى شيخ بهاء الدين محمد العاملي ( فارسى ) — الصفحة ١٣٠

حكايت

اى موش ! ديوان خواجه حافظ نزد بنده هست خواهى در باب نمك خورى و و صافى و راستى با يكديگر فالى باز كنيم ؟ .

موش گفت :

بسيار خوبست ! .

گربه كتابرا برداشت و نيت كرد كه آيا موش اين وعده سفره كه با من كرده است راست و يا دروغ است و يا اينكه مكر و حيله كرده است :

كتاب را باز كرد اين غزل آمد :

نقد صوفى نه همين صافى بيغش باشد * اى بسا خرقه كه شايسته‌ى آتش باشد

صوفى ما كه ز ورد سحرى مست شده * شامگاهش نگران باش كه سر خوش باشد

خوش بود گر محك تجربه آيد بميان * تا سيه روى شود هر كه دروغش باشد

چون اين فال را بآهنگ شهناز بر خواند ، يافت كه موش درغ ميگويد ، موش نيز از اين معنى متفكر شده گفت : عجب فالى بموافق دروغ آمده است ! .

گربه گفت :

اى موش ! تو در اين فال چه ميگوئى ؟ .

موش گفت :

اين فال را به نيت مشوش برداشته‌يى ، بايد بنده خود نيت كنم تا چه برآيد .

گربه گفت :

خوبست شما نيت كنيد .