تاريخ اسلام ( عصر پيامبر اعظم ص ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٦
اخلاق اعراب در قبل از اسلام
اخلاق اعراب در قبل از اسلام
اخلاق اعراب در قبل از اسلام
منظور از اخلاق همان آداب اجتماعى است كه در ميان قبايل اعرابِ قبل از اسلام رايج بوده است و به طور كلى مىتوانيم خصلت‌هاى پسنديده و عمومى عرب را در چند سطر بيان نماييم :
عرب جاهليت - و به خصوص عرب‌هاى مستعرب كه بعدها عرب شده بودند و از نسل حضرت اسماعيل عليه السلام به شمار مىرفتند - طبعاً سخاوتمند بوده و مهمان‌هايشان را اكرام مىكردند و هيچ‌گاه به امانت‌ها ، اگر چه بسيار كم باشد ، خيانت نمىكردند و پيمان‌شكنى را گناهى نابخشودنى مىدانستند و در گفتارشان صريح و داراى حافظه‌اى قوى بودند و در فن شعر و خطابه مهارت فوق‌العاده‌اى داشتند .
آنها در شجاعت و جرأت ضرب‌المثل بودند و در اسب سوارى و تيراندازى مهارت بسيار داشتند و فرار كردن از جنگ را ننگ و عارى ابدى مىدانستند .
در مقابل اين خصلت‌هاى پسنديده به رفتارهاى زشتى آلوده بودند كه تمام اين كمالات را زايل مىكرد و اگر رحمت الهى شامل حالشان نمىشد و پيامبرى در ميانشان مبعوث نمىشد كه آنها را تزكيه كند ، امروزه ما با نسلى از عدنانىها زندگى نمىكرديم ؛ بلكه آنها به عرب‌هاى منقرض شده ملحق مىشدند كه تنها قصه و افسانه‌اى از آنها در تاريخ به يادگار مىماند .
شيوع جهل و خرافات و فساد در ميانشان به حدى بود كه زندگيشان را شبيه زندگى حيوانات نموده بود و چنان‌كه تاريخ نقل مىكند ، جنگ‌هايى در ميانشان وجود داشته كه گاه تا پنجاه و بلكه تا صد سال طول كشيده است و علّت شروع آتش جنگ هم مطلب كوچكى بوده است كه عادتاً قابل توجه نبوده است .
عدم وجود حكومت قدرتمندى كه دست سركشان و غارتگران را كوتاه كند ، و وضعيّت نامناسب شبه جزيره از جهت آب و علف ، باعث شده بود كه اكثريت اعراب از همان ابتدا ، زندگى چادرنشينى را برگزينند و در طول سال براى دستيابى به آب و علف بهتر در صحراها گردش كنند و هر جايى كه اثرى از آب و علف يافتند ، چادرهايشان را در اطراف آن بر پا كنند و هر گاه كه مطلع مىشدند مكان بهترى وجود دارد ، بار و بساط خويش را جمع مىكردند و كوچ خود را به سوى آن محل آغاز مىكردند .
جهل و فقر و فقدان يك نظام حاكم ، به صورت بارزى بر سراسر جزيرةالعرب سايه افكنده بود به