تاريخ فخرى در آداب ملكدارى و دولتهاى اسلامى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٣
عمر بن عبد العزيز
نيز گويند : روزى سليمان حلّه و عمامه‌اى هر دو به رنگ سبز پوشيده در آينه مىنگريست و مىگفت : منم پادشاه جوان ، در اين هنگام يكى از كنيزانش به دو نظر دوخت ، سليمان گفت : به چه مىنگرى ؟ كنيز گفت :
انت نعم المتاع لو كنت تبقى * غير ان لا بقاء للانسان
ليس فيما علمته فيك عيب * كان فى الناس غير انّك فان
« تو نيك كالايى هستى اگر باقى بمانى ، و ليكن بقا براى انسان نيست . تا جايى كه من مىدانم عيب‌هايى كه در ساير مردم هست در تو نيست ، جز آنكه تو نابود خواهى شد » .
از آن پس جمعه‌اى نگذشت كه سليمان درگذشت . وفات سليمان در سال نود و نه بود .
پس از سليمان عمر بن عبد العزيز بن مروان فرمانروايى يافت .
عمر بن عبد العزيز
عمر بن عبد العزيز
چون سليمان بن عبد الملك به مرضى كه در آن وفات يافت مبتلا شد تصميم گرفت براى يكى از فرزندان خود از مردم بيعت بگيرد ، ولى يكى از دوستانش وى را از اين كار بازداشت و به دو گفت : اى امير المؤمنين از جمله چيزهايى كه خليفه را در قبرش نگاهدارى مىكند اين است كه مردى صالح را براى نگاهبانى مردم بر گمارد ، سليمان گفت : از خداوند خير مىطلبم و اقدام مىكنم .
سپس با آن شخص دربارهء عمر بن عبد العزيز مشورت كرد ، او نيز رأى سليمان را تصويب نموده عمر بن عبد العزيز را به نيكى ياد كرد ، آنگاه سليمان فرمان خلافت را به نام عمر بن عبد العزيز نوشته بر آن مهر زد ، و خانوادهء خود را خوانده گفت : شما با كسى كه من اين فرمان را به نامش نوشته‌ام بيعت كنيد ، و نام وى را به ايشان نگفت ، آنها نيز بيعت كردند .