تاريخ دولت اسلامى در اندلس ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣٤

1

الاهل الى الزهراء اوبة نازح * تقضت مبانيها مدامعه نزحا

مقاصير ملك اشرقت جنباتها * فخلنا العشاء الجون اثناءها صبحا

يمثل قرطيها لى الوهم جهرة * فقبتها فالكوكب الرحب فالسطحا

محل ارتياح يذكر الخلدطيبه * اذا عزان يصدى الفتى فيه او يضحا

هناك الحمام الزرق تندى خفافها * ظلال عهدت الدهر فيها فتى سمحا

تعوضت من شدو القيان خلالها * صدى فلوات قد اطار الكرى صبحا « 14 »

شيخ محيى الدين بن عربى « 15 » ابياتى نقل مىكند و مىگويد آنها را بر يكى از ديوارهاى مدينة الزهراء پس از ويران شدنش ديده است . اين ابيات در رثاى اين شهرك معروف است :

ديار باكناف الملاعب تلمع * ما ان بها من ساكن و هى بلقع

ينوح عليها الطير من كل جانب * فيصمت احيانا و حينا يرجع

فخاطبت منها طائرا متغردا * له شجن فى القلب و هو مروع

فقلت على ماذا تنوح و تشتكى * فقال على دهر مضى ليس يرجع

( 14 ) . همهء قصيدهء ابن زيدون در قلائد العقيان فتح بن خاقان ص 72 آمده است . ( 15 ) . محيى الدين بن عربى از اكابر متصوفهء اندلس و علماى آن در اواخر قرن ششم و اوايل قرن هفتم هجرى است . اين حكايت و اشعار را در كتاب مشهور خود محاضرة الابرار و مسامرة الاخيار آورده است .