تاريخ دولت اسلامى در اندلس ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٨١
فصل چهارم وضع رونسوال يا دربندشزروا
فصل چهارم وضع رونسوال يا دربندشزروا
فصل چهارم وضع رونسوال يا دربندشزروا
در اين روزها حوادث مهمى در شمال اندلس اتفاق افتاد . ما شورشهاى فاطمى و بربر را تا پايان ذكر كرديم تا رشتهء سخن گسسته نشود . اكنون چند سال به عقب بازمىگرديم . در سال 157 ه / 774 م سليمان بن يقظان الكلبى ( يا الاعرابى ) والى برشلونه ( يا برشنونه ) و جيرونه ( جرنده ) و حسين بن يحيى الانصارى والى سرقسطه كه از نوادگان سعد بن عباده بود قيام كردند و هردو براى قتال با عبد الرحمان و خلع او سوگند خوردند . شورشها همچنان در جنوب استمرار داشت و عبد الرحمان سرگرم فرونشاندن آنها بود . طبيعت كوهستانى شمال و مناطق صعب العبور آن از عوامل بروز شورش در ولايات شمالى بود و اين امر سران شورشگران را در طرح و اجراى نقشه‌هاى خود تشجيع مىنمود . عبد الرحمان درگير نبرد با فاطمى بود ، پس به سردارى ثعلبة بن عبيد الجذامى لشكرى به شمال فرستاد . سليمان بن يقظان اين لشكر درهم شكست و ثعلبه را اسير كرد و لشكرش را به هرسو پراكنده ساخت . اين واقعه در سال 158 ه / 775 م اتفاق افتاد .
با شكست ثعلبه كار انقلابات شمال بالا گرفت ، ولى سران مخصوصا سليمان بن يقظان به اين پيروزى موقت راضى نبودند ، زيرا از عزم و كينه‌توزى و انتقامجويى