تاريخ ايران در قرون نخستين اسلامى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٠.١٨

نظرى به منابع

نظرى به منابع

نظرى به منابع

قوم ايرانى در زمرهء آن دسته از ملل باستانى صاحب فرهنگى قرار گرفته است كه فواصل ممتدى از گذشتهء آنان را بايد از منابعى « 1 » به زبانهاى بيگانه استنباط نمود .

ولى در عين اينكه اين امر مثلا در مورد مردم هند ناشى از فقدان كلى حس تاريخى آنان محسوب مىگردد ، در مورد ايرانيان قطعا نمىتواند معلول چنين علتى باشد : ايرانيان در قرون وسطى نمونه‌هاى قانع‌كننده‌اى از استعداد تاريخ نگارى خود به ظهور آوردند كه ديگر در آگاهى تاريخى آنان هيچ ترديدى نمىتوان داشت . از اين گذشته نيز آثارى از رواياتى تاريخى - كه از خداىنامگان باستانى آغاز مىگردد - به جاى مانده كه ما آن را مىتوانيم فقط به عنوان بخشى از سنّت تاريخ نگارى آنان به حساب آوريم .

و اگر هم اساطير شاهان اين قوم نشان بدهد كه پاره‌اى از واقعه‌هاى تاريخى در خاطر اين ملت به ابهام گرائيده است ، باز اجازهء ترديد در وجود خبرگزارى تاريخى مورد

( 1 ) - در اين زمينه رجوع كنيد به : Barthold , Turk . 1 - 37 . : در اينجا نيز از يك سلسله از كتب از دست رفته‌اى ، كه براى ما مجال بحث دربارهء آنها نيست ، گفتگو به ميان مىآيد ؛ - و نيز : David Samuel Margoliuth : Lectures on Arabic Historians , Kalkutta 1930 ; Bernard , Baron Carra de Vaux : Les Penseurs de l'Islam , Band I , Paris 1921 , S . 83 - 115 .