تاريخ الإسلام ( تاريخ سياسى اسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٤

عبد الرحمن در ميان دو گروه

ديگر بنزد او رفتند و گفتند : چه خوب بود اگر قرارى براى جانشين خود مىنهادى .

گفت : از اين گروه كه پيغمبر بوقت مرگ از آنها خشنود بود و ببهشت بشارتشان داد يكى را انتخاب كنيد : على بن ابيطالب ، عثمان بن عفان ، سعد بن ابى وقاص ، عبد الرحمن بن - عوف ، زبير بن عوام ، طلحة بن عبيد الله ، عبد الله بن عمر نيز در شورى باشد اما از حق انتخاب شدن محروم باشد و اگر در انتخاب خليفه ميان اين شش كس اختلاف رخ داد عبد الله بن عمر با هر كدام موافق بود ، نظر آنان قاطع است . پس از آن گفت وقتى كسى را بولايت انتخاب كرديد پشتيبان او باشيد و كمكش كنيد . سپس آن شش كس را پيش خواند و گفت : من در كار شما نگريستم و ديدم كه شما سران و پيشوايان مردميد و كار خلافت جز بر شما قرار نميگيرد ، من از مردم بر شما بيم ندارم ولى بيم دارم كه كارتان به اختلاف كشد و مردم نيز مختلف شوند ، وقتى من مردم سه روز مشورت كنيد . بايد پيش از روز چهارم اميرتان را انتخاب كرده باشيد ، سپس اساس شورى را معين كرد و روشى را كه بايد در كار آن پيروى كنند توضيح داد .

عبد الرحمن در ميان دو گروه

عبد الرحمن در ميان دو گروه

وقتى عمر بمرد اهل شورى در خانهء مسور بن مخرمه گرد آمدند ولى طلحه حضور نيافت زيرا در مدينه نبود ، خيلى زود آثار رقابت آشكار شد ، ابو طلحهء انصارى گفت : من بيم آن داشتم كه كار خلافت را رد كنيد ، انتظار نداشتم كه درباره آن رقابت كنيد . عبد الرحمن بن عوف براى جلوگيرى از رقابت گفت : كدام يك از شما از حق انتخاب شدن چشم ميپوشد تا آنكس را كه سزاوارتر است انتخاب كند ؟ هيچكس در جواب او چيزى نگفت .

عبد الرحمن گفت من از حق انتخاب شدن چشم ميپوشم . همه رضايت دادند مگر على بن - ابيطالب كه خاموش بود . عبد الرحمن به دو گفت : اى ابو الحسن چه ميگوئى ؟ على گفت

به من اطمينان بده كه حق را ترجيح دهى و هوس را پيروى نكنى و از رعايت خويشاوندى