تاريخ جهانگشاى جوينى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧

بعضى از علما و شعرا كه از مخصوصين اين خانواده بوده‌اند

و منها فى المديح :

خطى مسلسل و شيرين كه كژ نيارم گفت * به خطّ صاحب ديوان ايلخان ماند

امين مشرق و مغرب علاء دولت و دين * كه بارگاه رفيعش به آسمان ماند

خداى خواست كه اسلام در حمايت تو * ز تير حادثه دربارهء امان ماند

و گرنه فتنه چنان كرده بود دندان تيز * كزين ديار نه برج و نه آشيان ماند

ضرورتست كه نيكى كند كسى كه شناخت * كه نيكى و بدى از خلق داستان ماند

و قصيدهء ديگر كه مطلعش اينست :

اگر مطالعه خواهد كسى بهشت برين را * بيا مطالعه كن گو به نوبهار زمين را

و منها فى المديح :

هزار دستان بر گل سخن‌سراى چو سعدى * دعاى صاحب عادل علاء دولت و دين را

وزير مشرق و مغرب امير مكّه و يثرب * كه هيچ ملك ندارد چنو حفيظ و امين را

به عهد ملك وى اندر نماند دست تطاول * مگر سواعد سيمين و بازوان سمين را

و قصيدهء ديگر ذات مطلعين كه مطلع اوّل اينست :

شكر به شكر نهم در دهان مژده دهان * اگر تو باز برآرى حديث من به زبان

بعيد نيست اگر تو به عهد بازآئى * به عيد وصل تو من خويشتن كنم قربان

و منها فى المديح :

بزرگ روى زمين پادشاه صدرنشين * علاء دولت و دين صدر پادشاه‌نشان

كه گردنان اكابر نخست فرمانش * نهند بر سر و پس سر نهند بر فرمان

خنك عراق كه در سايهء حمايت توست * حمايت تو نگويم عنايت يزدان

ز پاس تو نه عجب در ديار فرس و عرب * كه گرگ بر گله يارا نباشدش عدوان

و مطلع دوّم اينست :

ترا كه گفت كه برقع برافكن اى فتّان * كه ماهِ روى تو ما را بسوخت چون كتّان

و منها فى التخلّص :

ز خلق گوى لطافت تو برده‌اى امروز * كه دل به دست تو گوى است در خم چوگان

چنان كه صاحب عادل علاء دولت و دين * به دست فتح و ظفر گوى برده از ميدان