بانوى آب و آفتاب ( طرحى نو در كتاب شناسى حضرت زهرا س ) ( فارسي ) — الصفحة ٢١٦

« كشتى نجات بر ساحل حيات » / سيد مهدى شجاعى ، كشتى پهلو گرفته

فراموشى غدير را در اذهان پوسيده مهاجرين و انصار ، پشت كردن ياران قديم به على ( ع ) ، ملاقات جنجال برانگيز خلفا با فاطمه . . .

عجيب است كه دختركى كوچك از اين ماجراها سخن مىگويد . شايد بدين خاطر كه خود شاهد همه اين فضايا بوده است .

نامردىهاى اين قوم ، عهد شكنىها ، بى وفاييها ، بهانه‌تراشىها چيزى نيست كه ام‌كلثوم با همه خردسالىاش آنها را به فراموشى سپارد .

بيت الغزل همه اين دردها و زخمها ، فراموش غدير . . . واى از فراموشى غدير .

ام‌كلثوم آتش مىگيرد وقتى بهانه‌هاى آنان را به خاطر مىآورد :

- حق با شماست ، ولى كارى است كه شده .

- افسوس ، نصّ پيامبر آن زمان يادمان نبود .

- دير آمديد ، اگر زودتر گفته بوديد ، با شما بيعت مىكرديم .

- بگذاريد زندگىمان را بكنيم .

- آرامشمان به هم مىخورد . ( ص 119 و 120 كتاب )

هنوز از جذبه سخنان ام‌كلثوم خارج نشده‌ايم كه اسماء بنت عميس پا پيش مىنهد و سر درد دل را با زهراى اطهر ( س ) مىگشايد ؛

در يازدهمين فصل كتاب .

بيشتر حرفهاى اسماء در اين مجال ، پيرامون عيادت زنان مهاجر و انصار است از فاطمه ؛

گويا حافظه تاريخى او بر اين واقعه بيشتر تمركز يافته است . يا چنان اختلاف فاحشى را ميان آن عيادت كنندگان و اين عيادت شونده ديده ، كه اينچنين دردمندانه حقايق را باز مىگويد .

آنان آمده بودند براى عيادت ، از پى ديدار ، اما چنان بر زخم كارى فاطمه نمك پاشيدند كه او سوگمندانه گفت :