بانوى آب و آفتاب ( طرحى نو در كتاب شناسى حضرت زهرا س ) ( فارسي ) — الصفحة ٢١٥

« كشتى نجات بر ساحل حيات » / سيد مهدى شجاعى ، كشتى پهلو گرفته

از همه اين حرفها كه بگذريم ، گاهى ميان پيشكارى كه در خانه است ، با بانوى آن خانه ، حرفها و سخنانى است كه ميان ياران نزديك نيست .

فصل نهم كتاب سخنان فضه است با فاطمه ، كه نقطه ثقل اين سخنان بر ماجراى فدك است و قضايايى كه ميان فاطمه و ديگران رخ داد . . . يك به يك و ذره به ذره ! تا مىرسد به خطبه جانانه فاطمه كه متن آن در كتاب آورده شده است . . . و آدمهايى كه همه اينها را شنيدند اما دم برنياوردند :

وقتى شما از مسجد در آمديد ، زمزمه اعتراضى ملايم در مسجد پيچيد ، تكان خوردن برگى خشك بر برگى و نه حتى جنبيدن سنگى بر سنگى ! ( ص 115 كتاب )

اگر همين اعتراض ملايم ادامه مىيافت ، شايد به آشوبى خونين مبدل مىشد ، اما نه ، هرگز از چنين مردمى آبى گرم نمىشود !

مسجد انباشته از سنگ بود يا آدم ؟ پس چرا آتش نگرفت ؟ پس چرا نسوخت ؟ پس چرا آب نشد ؟

ما زنان روسپيد كه مو سپيد شديم در مقابل آن همه مران نامرد .

يك مرد نبود در ميان آن همه جمعيت كه برخيزد و بگويد فاطمه تو راست مىگويى ؟

يك شمشير نبود در ميان آن همه نيام خالى كه حق را از باطل جدا كند ؟ ( ص 105 كتاب )

اين فصل تمام ، اعتراضى است بى جواب ؛

اما دهمين فصل از كتاب حرفهاى ام‌كلثوم است با مادر ؛

از فرزندى كه كوچك است ، از آب و گل در نيامده ، و سر او طاقت گرد يتيمى ندارد !

اين فصل ، مفصل نيست اما در آن از امورى سخن رفته است كه هر يك دست مايه كتابى مفصل است :