بانوى آب و آفتاب ( طرحى نو در كتاب شناسى حضرت زهرا س ) ( فارسي ) — الصفحة ٢١٤

« كشتى نجات بر ساحل حيات » / سيد مهدى شجاعى ، كشتى پهلو گرفته

پدر جان ! من جانم را گم كرده‌ام . جگرم را گم كرده‌ام . قلبم را گم كرده‌ام . ( ص 73 كتاب )

اما بشنويد از ام‌المصائب كه چگونه با ام‌الائمه سخن مىگويد .

هشتمين فصل كتاب زبان حال زينب خردسال است با مادرى كه از اين پس سجاده‌اش سجده‌گاه اوست . . . . و مشخص است كه اگر مادرِ همه مصيبتها بخواهد سخن بگويد ، چگونه مىگويد .

آرى ، او مىخواهد در لابلاى كلمات خويش مقدمات كربلا را تشريح كند . او از در نيم سوخته مىگويد پيش از آنكه از خيمه‌هاى نيم سوخته سخن به ميان آورد .

از ميخ آهنين مىگويد قبل از آنكه از تازيانه حرفى بزند .

از ريسمانى مىگويد كه بر گردن خورشيد افتاد ، پيش از آنكه از خدنگى بگويد كه سينه دريا را شكافت !

و اگر هيچ نگويد ، همين چند جمله‌اش يك دريا حرف در دل خويش دارد :

تو از على خسته‌تر ، على از تو خسته‌تر ، تو از على مظلوم‌تر ، على از تو مظلوم‌تر .

هر دو به خانه آمديد ، اما چه آمدنى .

تو چون كشتى شكسته ، پهلو گرفتى .

و پدر درست مثل چوپان كه گوسفندانش ، داوطلبانه خود را به آغوش مرگ سپرده باشند ، غم آلوده ، حسرت زده و در عين حال خشمگين خود را به خانه انداخت .

قبول كن كه غم عاشورا هر چه باشد ، به اين سنگينى نيست .

پدر هنگام تغسيل ، روىتو را خواهد ديد و بازوى تو را و پهلوى تو را .

و پدر را از اين پس هزار عاشورا است . ( ص 87 كتاب )