آيين نبرد در عصر پيامبر ( ص ) ( فارسي ) — الصفحة ٩٠
1 - 2 . قصد
پيامبر ( ص ) از هرگونه حركتى كه موجب آگاهى دشمن مىشد و يا او را از نزديك شدن سپاه اسلام باخبر مىساخت ، جلوگيرى مىكرد ، مانند غزوه خيبر كه مانع تك‌روى و حركت يكى از رزمندگان در جلوى سپاه گرديد .
آن حضرت استفاده از اشياى درخشان در اثناى حركت و عبور از جاهاى مسكونى را ممنوع ساخت ، مثل غزوه‌هاى بدر ، و بنىسليم ، و سريه‌هاى عبداللّه بن حجش ، و على بن ابىطالب بر سر بنى سعد .
از فرمانهاى رسول خدا ( ص ) به سپاه اسلام اين بود كه راههاى خالى از سكنه را بپيمايند ، چنان‌كه خود در غزوه‌هاى بنىسليم و بحران از يك راه صحرايى حركت كرد . عمرو بن عاص نيز در غزوهء ذات السلاسل براى سركوبى بنى قضاعه چنان راهى را پيمود .
پيامبر خدا ( ص ) به پنهان‌سازى و حفظ اخبار نظامى فرمان مىداد ، همانند غزوهء فتح ، سريه عبدالله بن جحش ، سريه ابوقتاده و . . . .
آن حضرت با انجام عمليات فريبنده ، دشمن را نسبت به نيات هجومى خود گمراه مىساخت ، مانند دو غزوهء بنى لحيان و دومة الجندل . همچنين مردم مكه و فرماندهان اين شهر در غزوه فتح سرگردان مانده بودند كه آن حضرت قصد كجا را دارد ؟ نجد ، هوازن يا جاى ديگر ؟ ! آنان به شدت سرگردان شده بودند و امر بر آنها مشتبه گرديده بود .
پيامبر خدا ( ص ) جاسوسان و عناصر اطلاعاتى دشمن را دستگير و از انتقال اخبار جلوگيرى مىكرد ، از جمله در غزوه‌هاى بدر ، دومة الجندل ، بنى مصطلق . در غزوهء فتح جاسوسان هوازن را پيش از ورود به مكه ، و در غزوهء خيبر ، جاسوسى از قبيله اشجع را كه به نفع دشمن خبر تهيه مىكرد ، دستگير كرد .
2 . اهداف رسول خدا ( ص ) از شناسايى
2 . اهداف رسول خدا ( ص ) از شناسايى
عمليات شناسايى رسول خدا ( ص ) بر هدفهاى زير متمركز بود :
1 - 2 . قصد
1 - 2 . قصد
يكى از راههاى كشف مقاصد دشمن ، اقامت دائم برخى از عناصر اطلاعاتى رسول خدا ( ص ) در كنار دشمن بود ، مانند اقامت عباس بن عبدالمطلب در ميان مكيان . گاهى از خدعه يا توريه