آيين نبرد در عصر پيامبر ( ص ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٩
11 . جنگهاى داخلى شمالى
ساسانيان به دليل آب و هواى ناسازگار ، كمبود آب ، كمى راهها و وجود بيراهه‌هاى فراوان ، پيوسته از جنگ در صحرا و نفوذ در آن بيمناك بودند . هنگامى كه اعراب به كمك همپيمانان خود مىشتافتند ، شترانى را به آنها تقديم مىداشتند كه براى انتقال آب مورد استفاده قرار مىگرفتند و به خاطر امتيازهايى كه داشتند در جنگهاى صحرايى به كار گرفته مىشدند .
از آنجا كه عرب نسبت به زمين و آبگيرهاى سرزمين خود آشنايى كامل داشت ، به ندرت اتفاق مىافتاد كه در ديار خودشان از دشمن شكست بخورد .
گاهى عربها به جنگ پارتيزانى روى مىآوردند و به راههاى ارتباطى ، مؤخرهء نيروها ( عقبدار ) و انبارهاى تداركاتى آنها حمله مىكردند .
11 . جنگهاى داخلى شمالى
11 . جنگهاى داخلى شمالى
ميان عربها بويژه قبايل عدنانى كه بيش از ديگران به جنگ تمايل داشتند ، نبردهاى خونينى رخ داده است . دليل جنگ‌طلبى قبايل عدنانى اين بود كه از ديگر قبايل وحشىتر ، خشن‌تر و شجاع‌تر بودند .
ميان قحطانىها و عدنانىها و ميان قبايل بكر و تغلب و نيز در درون خود اين قبايل و همچنين ميان عربها و ايرانيان جنگهاى بسيارى برپا شد كه از جملهء مهم‌ترين آنها ، موارد زير است :
- جنگ اواره اول كه ميان منذر بن امرىءِ القيس و بكر بن وائل روى داد .
- جنگ ظهر الدهناء ميان طىّ و بنى اسد .
- جنگ كلاب دوم .
- جنگ بيضاء و جنگهاى ديگرى چون بعاث كه ميان اوس و خزرج روى داد .
موضوع آشكار در خلال اين جنگها اين بود كه عربها نه از روى عقل سليم و رأى صائب بلكه به دلايل قومى و سرزمينى مىجنگيدند . پيوستگى اين جنگها موجب شده بود كه اين قبايل مرتب تمرين جنگ كنند و با آن خو بگيرند .
پس از آنكه اسلام آمد و برخى جنگجويان عرب به سپاهى كه پس از هجرت تشكيل شد