آيين نبرد در عصر پيامبر ( ص ) ( فارسي ) — الصفحة ١٠٧

14 - 1 . منطقهء استقرار

1 . تأمين آزادى مانور و حركت نيروهاى خودى و جلوگيرى از تحركات و مانور دشمن .

2 . قرار گرفتن خورشيد در پشت رزمندگان ، مانند نبرد بدر و ديگر نبردها .

3 . وجود تكيه‌گاهى در پشت سر رزمندگان ، مانند نبرد احد .

4 . انتخاب منطقهء استقرار در نزديكى آب و راه .

5 . دسترس بودن علوفه و چراگاه .

6 . بهداشت مناسب .

7 . سخت بودن زمين رزم به طورى كه امكان مبارزه بر روى آن وجود داشته باشد .

8 . دورى از تيررس دشمن ، همانند غزوه‌هاى بنى نضير و بنى قريظه و خيبر .

9 . جلوگيرى از امدادرسانى به دشمن .

10 . بستن راههاى وصول نيروهاى كمكى دشمن .

11 . تأمين اختفا و استتار نيروى خودى .

12 . مشرف بودن بر نيروهاى خودى .

13 . و در عين حال مراقبت و زير نظر گرفتن تحركات دشمن .

پيامبر اكرم ( ص ) به منظور اشراف كامل و ادارهء جنگ ، مقر فرماندهى را در نقطه‌اى بلند قرار مىداد . همچنين نيروها را متناسب با مأموريتهاى رزمى به طور جداگانه - مانند سواران ، پياده‌ها ، گروههاى شناسايى ، پيشقراولان ، تيراندازان ، عقبدار ( مقر فرماندهى عقب ) و ديگران - در روى زمين گسترش مىداد .

كارهايى كه در منطقهء استقرار انجام مىگرفت ، اينها بودند :

1 . سان ديدن از نيروها .

2 . رژه سپاه .

3 . استقرار نيروها و وسايل جنگى .

4 . تنظيم صفوف .

5 . تعيين مأموريتهاى جنگى .

6 . تعيين نگهبانهاى مورد نياز ، بويژه در مقرهاى فرماندهى .

7 . تعيين فرماندهان صفوف و تشكيلات ، مثل فرماندهان و نگهبانان مقرها .