درآمدى به شيعه شناسى ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٣
نبوّت و عصمت
مختلف است . در اين ميان شيعه اماميه به كامل‌ترين و جامع‌ترين معنى عصمت در مورد پيامبران الهى قايل است يعنى بر عقيده است كه پيامبران الهى اولا : در دريافت شريعت و حفظ و ابلاغ و تبيين آن براى بشر از هرگونه خطاى عمدى و سهوى معصوم‌اند . و ثانيا : قبل از نبوت و پس از آن از هرگونه معصيت خواه كبيره باشد يا صغيره و عمدى باشد يا سهوى معصوم‌اند . چنان‌كه سيد مرتضى گفته است :
قالت الشيعة الامامية ، لا يجوز عليهم شيء من المعاصى و الذنوب كبيرا كان او صغيرا ، لا قبل النبوة و لا بعدها . « 1 »
علّامه حلّى نيز در اين‌باره گفته است :
ذهبت الامامية الى انّ الانبياء معصومون قبل البعثة و بعدها عن الصغائر عمدا و سهوا و عن الكبائر كذلك . « 2 »
يادآور مىشويم برخى از محققان اهل سنّت نيز در اين‌باره با شيعه اماميه هم عقيده‌اند . چنان‌كه ملا على قارى گفته است : عصمت از صغاير و كباير براى پيامبران قبل از نبوت و پس از آن ثابت است . « 3 »
مؤلف كتاب « النبراس » نيز گفته است : جمعى از علما بر اين عقيده‌اند كه پيامبران قبل از وحى و پس از آن از صغائر و كبائر معصوم بوده‌اند . « 4 »
( 1 ) . تنزيه الانبياء ، ص 2 . ( 2 ) . انوار الملكوت فى شرح الياقوت ، ص 196 . ( 3 ) . شرح الفقه الاكبر ، ص 68 - 69 ؛ هذه العصمة ثابتة للانبياء قبل النبوة و بعدها على الأصح . وى اين جمله را در شرح كلام ابو حنيفه بيان كرده است . كلام ابو حنيفه چنين است : « او الانبياء كلهم منزهون عن الصغائر و الكبائر » . ( 4 ) . النبراس ، ص 454 .