پيامدهاى عاشورا ( فارسي ) — الصفحة ٥٤

اعتراض عبداللَّه بن عمر به يزيد

آرامش ، نامهء طومارگونه‌اى را كه عمر بن خطّاب ، خليفه دوم ، به معاويه نوشته بود ، به او نشان داد . در آن نامه ، افكار اسلام و خاندان پيامبر عليه السلام و توصيهء خليفه به معاويه در ريشه‌كن‌كردن اهل‌بيت پيامبر صلى الله عليه و آله با تدبير و سياست ، ولى با رعايت احترام ظاهرى آنان ، ذكر شده بود .

عبداللَّه‌بن‌عمر وقتى نامه را خواند ، با تعجّب سكوت كرد و يزيد را در كارش معذور دانست .

چه خوب گفته‌اند كه : « ما قُتِلَ الْحُسَيْنُ الَّا فى يَوْمِ السَّقيفَةِ » « 1 » ( يعنى حسين عليه السلام در سقيفه كشته شد ! )

و چه زيبا گفت شاعر :

اليَوْمَ مِنْ اسْقاطِ فاطِمَةَ مُحْسِناً * سَقَطَ الحُسَيْنُ عَنِ الْجَوادِ صَريعاً

( آن روز كه محسن فاطمه ( س ) را كشتند ، حسين عليه السلام از اسب بر زمين افتاد و به شهادت رسيد . )

و به قول علّامه بحر العلوم :

« كَمينُ جَيْشٍ بَدا يَوْمَ الطُّفُوفِ وَ مِنْ * يَوْمِ السَّقيفَةِ قَدْ لاحَتْ طَلايِعُهُ

يا رَمْيَةً قَد اصابَتْ وَ هِىَ مُخطِئَةٌ * مِنْ بَعْدِ خَمْسينَ مَنْ شَطَّتْ مَرابِعُهُ » « 2 »

( طليعهء لشكر [ يزيديان در ] كربلا از سقيفه شروع مىشود كه پس از پنجاه سال بعد در روز عاشورا نمودار شد . . )

ورود خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله به مدينه و بازگشت اسرا به وطن ، مدينه را

( 1 ) - بحارالانوار ، ج 45 ، ص 328 . ( 2 ) - شخصيّت و قيام زيد بن على ، نگارنده ، چاپ سوم به نقل از وقايع‌الايام ، ملا على خيابانى ، ص 105 .