نقض ( بعض مثالب النواصب في نقض بعض فضائح الروافض ) ( فارسى )
- المؤلف: عبد الجليل قزوينى رازى
- الوفاة: قرن 6
- القسم: مصادر العقائد عند الشيعة
- الناشر: انتشارات انجمن آثار ملى - تهران
فهرس الكتاب
- سرآغاز
- [ مقدمه مصحح ]
- فصلى دربارهء آشنايى نگارنده با كتاب نقض و چگونگى مبادرت من بچاپ آن
- « بيانات مرحوم عباس اقبال آشتيانى دربارهء كتاب نقض »
- گفتار علامهء قزوينى دربارهء نقض
- ترجمهء مؤلف كتاب نقض
- ( آنگاه عبارت خطبه را نقل نموده تا آنكه گفته ) :
- اساتيد و مشايخ مصنف
- تاريخ تصنيف كتاب
- چون زمان تأليف بعض فضائح الروافض معلوم شد مىگوئيم
- تاريخ ولادت و وفات مصنف
- نسخ اين كتاب
- نسخ موجودهء كتاب نيز نوعا
- معرفى نسخه‌هاى نقض « * »
- خصائص اين نسخه
- اين نسخه دو عيب و يك حسن دارد .
- نسخه‌اى ديگر
- هدف از طبع و نشر كتاب
- سپاسگزارى و اهداء
- سخنى چند با خواننده
- [ مقدمه ]
- فصل « 7 »
- آنگه گفته كه : « دشمن آن دو وزير من باشند اگر ايشان را دريابى بكش »
- آنگه گفته است : « سپاس آن خداى را كه دل و سينهء ما را روشن گردانيد
- و آنچه گفته است كه « از حال طفوليّت تا بيست و پنج سالگى بر مذهب رفض بوديم »
- و آنچه گفته است : « چون از خبث عقيدت ايشان آگاه شديم »
- آنگه گفته است : « و سرمايهء مذهب رافضيان بيشتر از دو چيز نيست ، بهتان بر سلف صالح ، و تبرّا از ايشان ،
- و آنچه گفته است كه : « از مذهب ايشان بسيارى كتب نوشته‌ام »
- و آنچه گفته است : « يكى بهتان است بر سلف صالح ، و دگر تبرّا ازيشان »
- امّا آنچه گفته است كه : « من با ايشان در مجاهده و مجادله بودم »
- آنگه گفته است : « اكنون بدان اى برادر كه ما اندرين مجموعه بعضى از
- و آنچه گفته است : « ما در كتب ايشان ديده‌ايم و خوانده »
- و امّا آنچه گفته است كه : « رافضى را عادت باشد كه چون مذهب وى فرا روى وى دارى انكار كند و تقيّه روا دارد »
- آنگه در خاتمهء اين فصل كلماتى عجيب « 5 » گفته است
- آنگه گفته است : « و ما در تاريخ « الأيّام و الأنام » كه جمع كرده‌ايم شرحها
- آنگه گفته است : « آن گروه كه اين مذهب نهادند محمّد چهار بختان « 3 » بود
- آنگه گفته است : « و گفته‌اند كه : واضع مذهب رافضيان زنى بوده است از
- و آنچه گفته است كه : « رافضيان متقدّم پيش ابن المقفّع « 3 » آمدند تا او مذهب
- و آنچه گفته : « او اخبارى اختيار كرد « 7 » و گفت : شما ميگوئيد چنان كه
- آنگه گفته است : « و همچنين روايت مىبرند « 3 » اين جماعت و مىگويند : عن أبي عبد اللّه « 4 » عن أبيه ،
- آنگه گفته است : « و چون دولت در دست خلفا بود و اميران عالمان بودند روافض را زبون
- و آنچه گفته است كه : « اميران عالم بودندى » .
- آنگه گفته است : « و بروزگار سلطان ملكشاه و سلطان محمّد قدّس اللّه روحهما نگذاشتندى كه اينان مدرسه و خانقاه سازند » .
- آنگه گفته است : « زيرا كه رافضيان را درس فقه و شريعت نباشد و خود
- و امّا آنچه گفته است كه : « باجتهاد مجتهدان و رأى و قياس بنگويند » .
- و آنچه گفته است كه : « باخبار صحيح بنگويند » .
- و امّا آنچه گفته است كه : « ايشان را درسى نباشد » .
- آنگه گفته است : « و در روزگار سلطان سعيد ملكشاه قدّس اللّه روحه در
- آنگه گفته است : « و در عهد سلطان محمود غازى چه رفت از قتل و صلب و روى علماى رفض
- امّا آنچه گفته است كه :
- امّا آنچه گفته است كه : « علماى شيعه را از مجالس منع كردند » .
- آنگه گفته است : « و دين به نسبت نيست و آن گبركان بودند كه ملك به نسبت
- بيت
- آنگه گفته است : « اگر دين و دولت و خلافت به نسبت بودى چنان كه مذهب
- امّا آنچه گفته است كه : « على بهترست از ابو العاص » منّت نهاده است بر سر
- آنگه گفته است : « و اگر گوئى : فضل بشجاعت است زبير و خالد چنان « 4 »
- آنگه گفته است : « اگر گوئى : [ امامت ] بسبق در اسلام است ، معروف است كه على « 3 » ده ساله بود كه
- آنگه گفته است كه : « و اجماع است از چهار دليل ؛ يكى اجماع است ، « 7 » و يكى دليل عقل است ،
- اما آنچه گفته است : « كه اجماع مهاجر و انصار كه ايشان حكّام بودند
- آنگه گفته است كه : « پس چون كار با اين جماعت افتاد كه ايشان را غم دين كمتر است رافضى
- آنگه گفته است : « و « 12 » در بازارها مناقب‌خوانان گنده‌دهن فراداشته‌اند كه ما منقبت امير - المؤمنين ميخوانيم
- و امّا آنچه گفته است كه : « تنزيه خداى و عصمت و معجزات رسولان « 8 » بر على مىبندند »
- و آنچه گفته است كه : « معجزات رسولان در حقّ على اثبات مىكنند » .
- آنگه گفته است : « و مغازيها « 10 » ميخوانند كه على را بفرمان خداى تعالى در منجنيق نهاده و بذات السّلاسل انداختند
- امّا آنچه گفته است كه : « شيعه ميگويند كه : صحابه را بر آن حسد آمد و در آمد و شد طلب عجز على كردند »
- آنگه گفته است :
- آنگه گفته است كه : « از « 6 » محالات دگر كه رافضيان گويند آنست كه گويند : على در چاه رفت و با جنّيان جنگ كرد
- آنگه گفته است : « و بقول شاعركان بد اعتقاد مفسد بىنماز خمّار كه شعرهاى ركيك گفته‌اند « 4 »
- و آنچه گفته است : « شعرا بىنماز و مفسد باشند » .
- و آنچه گفته است كه : « در بيرانه‌ها جمع شوند و مناقب خوانند »
- آنگه گفته است : « رافضيان اين همه مناقبها بدان خوانند تا عوام النّاس و كودكان دگر طوايف را
- و آنچه گفته است كه : « گويند ، صحابه همه دشمن على بودند » لعنت بر آن باد كه [ اين ] گويد
- آنگه گفته است : « و در هيچ روزگار اين قوّت نداشتند كه اكنون كه دلير
- آنگه گفته است : « شرح استيلاى روافض در عهد مقتدر خليفه از سنهء خمس و ثلاثمائه تا
- آنگه گفته است : « در مصر اسماعيليان پديد آمدند ، و در عراق و قهستان و ديلمان سر برآورده
- آنگه گفته است : « و در عهد بر كيارق سلطان و محمّد سلطان رضي اللّه عنهما أبو الفضل
- آنگه گفته است : « رفتيم با سر سخن بلحسن فرات كه او مستولى بود « 3 » و مقتدر خليفه كودك
- و آنچه گفته است كه : « حكم مادرش مىكرد سيّده » اوّلا نام اوّلين مادرش
- آنگه گفته است كه : « مال بىقياس بلحسن فرات را در كتابها شرحهاست تا بدان حدّ كه بيك
- آنگه گفته است : « و معلوم است كه چه كردند در عهد نزار ، و معدّ ، و عزيز « 8 »
- آنگه گفته است : « و آن ملحدان « 7 » در مصر مىگفتندى : العنوا الغار و ما حولها « 8 »
- امّا آنچه گفته است كه : « رافضيان احمق بدان آوازه كه از مغرب و مصر متواتر مىشد خرّمى مىكردند و بشارت به يكديگر مىدادند كه مقدّمهء كار مهدى است » .
- آنگه گفته است : « و بدانجا انجاميد كه مقتدر خليفه را بكشتند و چهار هزار ملحد و رافضى را بكشتند و بياويختند ؛
- آنگه گفته است : « فصلى ديگر : بدانكه هيچ فرقتى « 2 » از فرق اسلام ضعيف - راىتر « 3 » و عاجزتر و احمق‌تر ازين فرقت گمراه حشوى رافضى نباشد
- و آنچه گفته است : « شيعه مستقلّ نباشند و تير از جعبهء خود نيفكنند « 12 » » .
- و آنچه گفته است كه : « ايشان را فروعى نباشد كه بر آن مناظره كنند » .
- آنگه « 11 » گفته است : « اگر دانشمندى حنفى يا شفعوى « 12 » در شهر آيد و مجلس دارد « 13 »
- اما آنچه گفته است و بعيب فرانموده كه : « شيعه بمجلس مخالفان خود شوند »
- اما آنچه گفته است كه : « رافضيان اين روزگار همچنانند كه رافضيان عهد
- آنگه گفته است : « و چون در بازارها اين شعرهاى محال خوانند و تركان بشنوند و خود ندانند
- و اما آنچه گفته است كه : « آن خاتون زبان بو طالب مناقبى شيعى رحمة اللّه
- آنگه گفته است : « و خبيثى ديگر بود نام او بلعميد « 5 » مناقبى همين مثالب
- و آنچه گفته است كه : « در آخر عمر بلعميد را بعلّت لقوه شكلش بگشت » .
- اما آنچه گفته است كه : « كدخدايان رافضى بعلما رشوت دادندى » اوّلا
- آنگه گفته است كه : « در ميان خمر و زمر « 6 » صحابهء پاك را و زنان پيغمبر را
- آنگه گفته است : « اگر رافضيى « 5 » را كارىها افتد « 6 » همه دست بهم كنند و او را
- آنگه گفته است : « فصل - بدان اى برادر كه رافضيى « 3 » دهليز ملحدى است و بلكه خود اساس
- اما آنچه گفته است كه : « رافضيى دهليز ملحدى است » سخن باى خوانان
- معارضة
- آنگه گفته است كه :
- اوّلا آنچه گفته است كه : ملحد گويد : « به خدا دانستن معلّمى صادق بايد » .
- امّا آنچه گفته است كه : رافضى گويد كه : « بىمعصوم شرع نشايد دانستن » « 6 »
- امّا آنچه گفته است كه : « قائم معصوم است چون محمّد و جبرئيل » .
- و آنچه گفته است كه : « مذهب شيعه چنانست كه قرآن بز عايشه بخورد « 3 » پس چون قائم بيايد بشرح و راستى املا كند » .
- امّا آنچه گفته است : « تا قائم بنيايد درست نشود » .
- آنگه گفته است : « فصل - از شرف الاسلام « 3 » در اصفهان پرسيدند كه : چه گوئى در ملحدى و رافضيى ؟ - گفت : شما يكى كار بكنيد و از ميان دو برادر سخن مگوئيد » .
- آنگه گفته است : « و باز چون عهد كريم ملكشاهى بود سقاه اللّه [ رحمته ] نظام الملك ابو على الحسن بن علىّ بن اسحاق از سرّ عقيدت اينها آگه بود ،
- آنگه گفته است : « و در مساجد شيعت اعتقاد اهل سنّت بر نوشته كه : خير النّاس بعد رسول اللّه أبو بكر الصّدّيق ، و در بعضى مساجد هنوز مانده است » .
- آنگه گفته است : خواجه احمد « 2 » خجندى - رحمة اللّه عليه - گفت : آن « 3 » ملحدان باطنى - عليهم
- آنگه گفته است : و چون خوارج با صلابت و سختى ايشان بر ولايات و ممالك غالب شدند مهلّب بن
- آنگه گفته است : « اوّلا خود حسن خلافت بمعاويه تسليم كرد ، و حسين را
- آنگه گفته است : « و باقر و صادق و موسى و على از پدران خويش شنيده بودند كه رسول گفت :
- و آنچه گفته است : « خلافت در ولد العبّاس بماند تا بوقت خروج عيسى عليه السّلام » .
- امّا آنچه گفته است كه : « باقر و صادق دانستند كه بزخرف رافضيان قضاى خدا بنگردد ، و امامت از ولد العبّاس نيفتد ، و دعوى رافضيان باطل باشد » .
- آنگه گفته است : « مگر خواجه رافضى « 1 » از باقر و صادق و زين العابدين « 2 » عليهم السّلام بهتر مىداند و او بديشان شايسته‌تر است كه ايشان به خود » .
- آنگه گفته است : « و همهء رافضيان لاف مىزنند كه امير المؤمنين چند هزار كافر بكشت و اگر نه على بودى دين و اسلام پوشيده بماندى » .
- آنگه گفته است : « و تو بايد كه بدانى كه فضيلت على نه بسيارى كافر كشتن است
- و امّا آنچه گفته است : « منزلت بو بكر و على از مصطفى است »
- امّا آنچه گفته است : « اگر نه رسول بودى بو بكر و عمر و على چون ديگر شتربانان بودندى »
- آنگه گفته است : و رسول ما خود سه كافر را كشت و در لشكر بو بكر و عمر بردّه « 1 » و فتوح عجم و شام شجاعان و بطريقان بودند كه هريك هزار كافر را كشتند چون خالد وليد و زبير عوّام و عكرمه و عمر و معديكرب » .
- آنگه گفته است : « دين هدى را دولت نه بعلى بود بلكه دولتش برسول خداى بود و رونقش بعمر خطّاب ،
- امّا آنچه گفته است : « آنچه عمر كرد على ده يك آن خود كجا كرد ؟ ! »
- و آنچه گفته است بر سبيل حكايت امّا از فرط خبث عقيده كه : « از آن
- آنگه گفته است كه : « دعاوى رسول همواره اين بودى كه : اللّهم أعزّ هذا
- آنگه گفته است : « و على در اين وقت خود كودك بود و قريش به دو اعتبار نكردند
- آنگه گفته است : « فصل دگر - بدان اى برادر كه رافضى چنان فرو « 2 » نهاده است كه محمّد
- آنگه گفته است : « و در قرآن هرآيتى كه بسببى ديگر انزله « 3 » بوده است بهواى خود با نام على
- آنگه گفته است : « و اگر رافضيان گويند : على را در قتل كفّار عرب مقاماتى بسيار هست همه
- و آنچه گفته است از غايت عداوت علىّ مرتضى كه : « ايشان اهل لا إله الّا اللّه
- آنگه گفته است : « فصل آخر - بدان اى برادر كه در همهء روى زمين از اهل اسلام از ائمّهء
- آنگه گفته است : « اينك درين عصر شاه نيكوسيرت مظفّر الدّين بقزوين پيرى را از جملهء
- آنگه گفته است : « و در هيچ شهرى كه رافضيان آنجا غلبه دارند چون بنگرى دين و شريعت را
- آنگه گفته است : « و همهء مشرق و مغرب مشحونست باصحاب شافعى و بو حنيفه ، و تيغ و قلم « 3 » در دست ايشانست » .
- آنگه گفته است : « خصوصا قاضى القضاة امام كبير ظهير الدّين نعمان الزّمان بو حنيفهء دوم است » .
- آنگه گفته است : « و هرگز هيچ سنّيى را تهمت الحاد نيفتاده است » .
- آنگه گفته است : « من بقم بودم در مسجدى رفتم سگى را ديدم » .
- آنگه گفته است : « كه در جهان هرگز رافضيى نبوده است كه او را در دين
- امّا آنچه گفته است كه : « شيعه امامت دوازده چون رسالت رسول دانند « 5 » » .
- شعر « 1 »
- امّا جواب آنچه « 3 » گفته است كه : « مرتضى بغداد در كتاب عيون المجالس ميگويد ( تا آخر ) » .
- امّا جواب آنچه گفته است كه : « صحابه در كتب اوايل خوانده بودند كه محمّد هاشمى قوّت يابد و دولت او را شود « 6 » ( تا آخر فصل ) » .
- امّا آنچه گفته است كه : « محمّد نعمان حارثى در كتاب آورده است ؛ در كتاب « المفصح فى الامامة » اجّلاء صحابه را طعنها زده است و عمر را لقبها گفته » .
- آنگه گفته است كه : « از سيّد عليه السّلام مىآرند كه گفت : انّ اللّه ليؤيّد هذا الدّين برجل لاخلاق « 4 » له فى الآخرة « 5 »
- آنگه گفته است : « و گويند : رسول خداى بىرأى « 7 » و تدبير « 8 » بو بكر هيچ كارى نكردى
- آنگه گفته است : « و گويند : بو بكر را بدان « 10 » بغار برد كه از شرّ او ايمن نبود ،
- آنگه گفته است : « و گويند : بو سفيان بانفاقش « 1 » از بو بكر بهتر بود كه او بروز يرموك « 2 » در شام در امارت پسرش يزيد سفيان لشكر اسلام را حثّه « 3 » ميكرد
- آنگه گفته است : « و در كتاب علىّ بن مجاهد الكذّاب آورده است و او از روافض متقدّم بوده است
- آنگه گفته است : « در كتاب تأييد النّبوّة و تسديد الامامة « 3 » كه يونس بن
- آنگه گفته است : « و در جواب مسائل علىّ أبو القمران استرآبادى معتزلى
- آنگه گفته است : « و ابن البرقى در كتاب الواحدة « 4 » آورده است از ابو بصير از جعفر الصّادق
- آنگه گفته است : « و هم ابن البرقى در كتاب آورده است كه : وثب عمر الى
- آنگه گفته است : « و هم او گويد كه : و كان عمر يتسوّر على جدران جيرانه معنى آنست كه
- آنگه گفته است : « و ابن بابويه القمّى الرّافضىّ در كتاب آورده است كه
- آنگه گفته است : « و مرتضى بغداد « 1 » در كتاب آورده است كه : على دختر كه
- آنگه گفته است [ در ] فصلى مطوّل كه : زيد بن عمر از امّ كلثوم بنت على بود ،
- آنگه گفته است كه : « و بزرگان دين نصيحت كرده‌اند و گفته‌اند كه : بر
- آنگه گفته است : « فصل - بدانكه در « 3 » بعضى از قراءات قرآن بقول روافض « 4 » .
- آنگه گفته است : « و ديگر گويند : مراد از [ تين ] بسورهء « و التّين » محمّد
- آنگه گفته است : « و ميگويند : أَنِ اشْكُرْ لِي وَ لِوالِدَيْكَ
- آنگه گفته است : « و هم او مىگويد : وَ نُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ
- آنگه گفته است : « و همچنين اندرين آيت كه : وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ ؛
- آنگه گفته است : « و همچنين در تأويل اين آيت ميگويد : قالوا : رَبَّنا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَ أَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ فَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَهَلْ إِلى خُرُوجٍ مِنْ سَبِيلٍ
- آنگه گفته است : و اندرين آيت افزايند از قرآن كه خداى تعالى ميگويد :
- آنگه گفته است : « و در معنى اين آيت كه خداى تعالى ميگويد : أَلْقِيا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ
- آنگه گفته است : « و گويند : خلفا و ائمّه و شهيدان و غازيان اسلام و علما
- آنگه گفته است : « و گويند : شرع موقوف است بقائم ؛ و او مفترض الطّاعه
- اما آنچه گفته است بدروغ كه : « على را شريك مصطفى گويند » حاشا كه
- آنگه گفته است : « و عجب است كه خران « 5 » ورامين ، و كفشگران در عايش « 6 »
- آنگه گفته است : « و گويند : ن وَ الْقَلَمِ
- آنگه گفته است : « و بلفتوح « 1 » علىّ عالم در تفسيرى كه كرده است بياورده
- آنگه گفته است : « و زرارة بن أعين الرّافضى گفته است كه : از صادق
- آنگه گفته است : « و درين وقت كه من اين مجموعه مىنوشتم جامعى بخطّ قمى نسّاخ بگرفتند
- اما آنچه گفته است كه : « در دست كودكى رافضى مصحفى بگرفتند »
- و امّا آنچه گفته است كه : « نبشته بود كه : ما كان علىّ أبا أحد من رجالكم »
- آنگه گفته است : « و چون رافضى را چنين مفسّرانى « 2 » باشند تفسير ابن عبّاس و ضحّاك و سدّى و مقاتل و جبير « 3 » و حاكم و قلانسى را چه كند ؟ و تفسير هشام و كلبى و مجاهد را كجا برد ؟ ! » .
- آنگه گفته است : « و محمّد بن نعمان الأحول « 3 » در كتابى آورده است كه
- امّا آنچه گفته است كه : « پيش از قيامت يزيد و زياد « 1 » و خوارج باززنده « 2 » كنند و بكشند « 3 » »
- آنگه گفته است : « و گويند : جعفر صادق را پرسيدند كه بترين « 10 » قوم كدام باشند ؟ -
- آنگه گفته است : « عبد الجبّار مفيد رازى در كتاب خود آورده است كه : عمر
- آنگه گفته است : « و خالد را خود دشمنتر دارند و رسول او را سيف اللّه لقب داده
- و آنچه گفته است كه : « رسول عليه السّلام خالد را سيف اللّه لقب داده بود » .
- و آنچه گفته است كه : « آنچه خالد را بود خود كه را بوده است ؟ » لا شكّ
- آنگه گفته است : « و چون عمر بو بكر را مىگفت : خالد را از حروب شام
- و آنچه گفته است كه : « صحابه را خلاف بود در آنكه مالك نويره مسلمان بود
- آنگه گفته است كه : « بو طالب بابويه در كتاب خود آورده است كه : طلحه
- اما آنچه گفته كه : « عايشه و امّ سلمه ترصّد مرگ رسول مىكردند و مىگفتند :
- آنگه گفته است : « و در كتاب الارشاد كه مرتضى بغداد كرده است آورده
- آنگه گفته است : « ابو جعفر الطّوسى در كتاب الممدوح و المذموم بياورده
- آنگه گفته است : « و گويند كه : عمر در بر شكم فاطمه زد و كودكى را در
- آنگه گفته است : « و گويند : عمر و عثمان فاطمهء زهرا را منع كردند كه بر
- آنگه گفته است كه : « حسكاى بابويه گفت : من هيچ شب نخسبم تا صد بار لعنت
- اما آنچه در آخر فصل گفته است كه : « رسول عليه السّلام گفت : أعلمكم بالحلال
- آنگه گفته است : « و بدانكه مقصود واضعان رفض آن بوده است تا صحابه
- فصلى ديگر مفرد بيان كرده شود بر سبيل ابتدا
- فصل
- آنگه گفته است : « و بدان اى برادر كه رافضى تفضيل نهد على را بر ملائكه و انبيا » .
- آنگه گفته است : « و چون بگفتى كه : على نصّ بود بامامت از قبل خداى
- آنگه گفته است : « و رسول خداى را « صلوات اللّه عليه » نويسى ، و على را
- آنگه گفته است : « و رسول را معجز گوئى و على را هم معجز گوئى ! ؟ » .
- و آنچه گفته است بطعنه كه : « معجز على چون معجز رسول دانند » خطائى عظيم
- آنگه گفته است : « و علويانى كه از فرزندان علىاند از حسن على تا بمهدى
- آنگه گفته است : « آنكه گوئى هم رسول و هم امام فرستادگان خداى بودند
- آنگه گفته است : « على دو سال در پس بو بكر نماز مىكرد ، و ده سال در دنبال
- آنگه گفته است : « اى عجب على قويتر بنى هاشم بود ، در اسلام پيشرو ، حق
- آنگه گفته است : « دو مرد از درگاهى « 3 » آمده محمّد برسالت ، على بامامت ،
- آنگه گفته است : « و نبينى كه چون نوبت خلافت به دو رسيد در حرب صفّين
- اما آنچه درين فصل گفته است كه : « چون كار با وى افتاد » نمىدانم كه به حق
- آنگه گفته است : « و گر بعد از رسول خلافت على را بودى با بو بكر همان
- و اما آنچه گفته است كه : « بنزديك تو بو بكر همان و معاويه همان » بلى همانست
- و آنچه گفته است كه : « بروز حرب جمل بيست هزار مرد كشته آمدند »
- آنگه گفته است : « و خود امامت و خلافت بيشتر به دو كار بازبسته نيست « 6 » :
- و اما آنچه گفته است : « كه امامت كسى را شايسته باشد كه حقّ خود بر
- آنگه گفته است : « و حسن بن على را هم تاوان است كه فرمان مؤمنان نبرد و خلافت بمعاويه فروخت و مال بستد ،
- آنگه گفته است : « و هروقت ابو جعفر المنصور جعفر صادق را بخواندى و از سر سياست و سلطنت او را تهديد و وعيد كردى
- آنگه گفته است : « و موسى كاظم همچنين با هارون الرّشيد عهدها بست و سوگندها خورد برين وجه » .
- آنگه گفته است : « و علىّ بن موسى الرّضا با مأمون همين كرد ، و اندر آن بيعت‌نامه كه بخطّ مأمون است نهاده است ،
- و آنچه گفته است : « بايست كه اين كار كنند تا اگر كشته شوند شهيد باشند چون زكريّا و جرجيس و يحيى » .
- آنگه گفته است : « و از همه عجبتر آنست كه قائم مهدى خليفهء وقت است
- آنگه گفته است : « و آن جماعت كه مذهب رفض نهادند چنان كه گفتيم ملحدان
- آنگه گفته است : « و اين همه بديشان خود رافضيان كردند كه دعوى دوستى
- و آنچه گفته است كه : « فرمان على نمىبردند « 5 » و بتابستان مىگفتند : گرم
- اما آنچه گفته است كه : « عبد الرّحمن ملجم - لعنه اللّه - رافضى او را بكشت كه
- و آنچه گفته است كه : « نشان رافضى آن باشد كه بدبدبه‌اى جمع آيند و بمقرعه -
- و اما آنچه گفته است كه : « بهرى از لشكر على بر وى انكار مىكردند كه
- و آنچه گفته است كه : « على بزرگتر امامى بود بنزديك روافض و او را هم
- و اما آنچه گفته است : « نه طلحه‌اش كشت نه زبير » دگر باره به حساب كورتر
- آنگه گفته است : « و چون بهنگام حسن بود روافض تير بر رانش زدند ،
- آنگه گفته است : « و چون وقت حسين بن على بود روافض نامه بر نامه داشتند ،
- اما آنچه گفته است : « كشندگان حسين همه خدمت پدرش على مرتضى
- اما آنچه گفته است : « سنان انس برادرزادهء مالك اشتر بود و صاحب وضوء
- اما آنچه گفته است : « كشندگان حسين على شامى نبودند » نه چنين است
- اما آنچه گفته است كه : « يزيد عراق و خوزستان « 1 » بعبيد اللّه مرجانه داده بود »
- و اما آنچه گفته است كه : « كشندگان حسين على شيعت بودند » و ندانسته
- اما آنچه گفته است مصنف انتقالى كه : « اگر ما آن روز بودمانى « 5 » متابعت
- و اما آنچه گفته است كه : « ايشان بغرور روافض مغرور شدندى » بايست كه
- آنگه گفته است : « و چون نوبت خلافت بمأمون رسيد و فضل بن سهل
- آنگه گفته است : « و گر اين قائم كه دعوى ميكنيد بيايد به او هم اين كنيد كه نه قائمتان بهتر است
- و اما آنچه گفته است كه : « چون هروقت علويى خروج مىكرد رافضى « 2 »
- آنگه گفته است : « اين رافضيان همه دغل‌داران‌اند » .
- آنگه گفته است : « آن روز كه رسول عليه السّلام به مسجد قبا نماز آدينه
- و آنچه گفته است كه : « رسول دعا كرد كه : ألا لا جمع اللّه شملهم » . و بمذهب
- و آنچه گفته : « جبرئيل عليه السّلام سيّد را گفت : در امّت تو جماعتى رافضيان
- آنگه گفته است : « فصل آخر - بدان اى برادر كه مذهب رافضى بخانه‌اى
- اما آنچه گفته است كه : « حدّ اول با جهودى دارد زيرا كه بزبونى بجهودان مانند »
- اما آنچه گفته است كه : « شيعت همه نقل بدروغ كنند چنان كه جهودان از
- آنگه گفته است : « و حدّ دوم اين خانه با گبرى است « 9 » زيرا كه همچنانكه
- و آنچه گفته است كه : « ذو الفقار مرتضى برگيرد و مسلمانان همه را بكشد »
- آنگه گفته است خاكش به دهان : « و حدّ سيوم اين خانه با ملحدى دارد ، زيرا كه بشعار و دثار « 2 » مانندگى كرده‌اند
- و آنچه گفته است معلوم شود كه محض خطا است و دروغ صرف .
- اما آنچه گفته است كه : « ملحدان انگشترى بدست راست دارند و رافضيان
- و آنچه گفته است كه : « ملحد بر مرده پنج تكبير كند و رافضى پنج كند » جواب
- و اما آنچه گفته است كه : « ملحدان بهفت امام گويند از اولاد على ، و رافضيان
- و اما آنچه گفته است كه : « ملحدان على را و فرزندانش را تا باسماعيل « صلوات اللّه
- و اما آنچه گفته است كه : « ملحد وضو هم چنان كند كه رافضى » خداى عالم
- آنگه گفته است خاكش به دهان : « و حدّ چهارم اين خانه و اعتقاد و سيرت « 6 » با
- آنگه گفته است كه : « و گر تيغ و قلم بدست رافضيان بودى همه مدرسه‌ها
- آنگه گفته است : « فصلى مرموز كه اعتقاد رافضيان اينست كه : اين مالها
- آنگه گفته است بر طريق استهزا : « و لشكر اين علويان دانى كه باشد
- آنگه گفته است : « و اكنون كه روافض با مال و ملك‌اند و علويان با اموال
- اما آنچه گفته است كه : « روافض با مال و ملك‌اند ، و علويان اموال و املاك
- و آنچه گفته است كه : « على از حرب جمل و صفّين و نهروان بازنپرداخت »
- و آنچه گفته است كه : « جهان بو بكر و عمر و عثمان گشودند و علويان با مال
- و آنچه گفته است كه : « 5 » « اند سال بر منبرهاى اسلام على را لعنت مىكردند » .
- آنگه گفته است : « و أمير المؤمنين خود با سه گروه حرب كرد اوّل با كافران
- آنگه گفته است : « و عايشه و طلحه و زبير توبه بكردند » .
- آنگه گفته است : « و على گفت : أنا و طلحة و الزّبير أرجو أن نكون من الّذين
- آنگه گفته است : « و على گفت : إخواننا بغوا علينا - برادران مااند بر ما باغى
- فصل
- آنگه گفته است : « فصل - و بدان كه مذهب شهر نبايد داشتن نه هركه در قم
- و آنچه گفته است كه : « بعدد بسيار اعتبار نيست » چونست كه آنجا كه سلمان
- آنگه گفته است : « و گرچه به حمد اللّه شرق و غرب مشحون است باصحاب
- و اما آنچه گفته است : « دست از مذهبى ببايد داشتن كه دو روى دارد » حقّا
- آنگه گفته است : « و « 7 » خداى تعالى در محكم كتاب خويش مىگويد : هُوَ الَّذِي
- آنگه گفته است : « و مذهب رافضيان چنانست كه همهء امّت كافراند مگر ايشان
- آنگه گفته است : « و دعوى مىكنند كه حسن عسكرى را پسرى آمد ، سقف
- آنگه گفته است : « اگر گويند : چون هست چرا آشكارا نشود ؟ گويند : سيصد
- اما آنچه گفته است كه : « اين عدد حلال‌زاده مىبايند و دليل كند كه رافضيان
- آنگه گفته است : « و گر اين قائم هست و امام وقت است و همهء شرايط كمال
- آنگه گفته است : « و عجبتر آنكه اين حوزهء اسلام و حريم دين و سدّ ثغور
- آنگه گفته است : « و از عجايب كارها كه در عهد بنى اميّه علىّ بن الحسين و محمّد
- و اما آنچه گفته است : كه « بمذهب روافض چنانست كه پدران قائم هريك
- و آنچه گفته است كه : « چون دولت امويان ناچيز شد و دولت عبّاسيان ضعف
- اما آنچه گفته است كه : « در عهد اميران ديلمان شيعى چرا ظاهر نشد و قوّت
- و اما آنچه گفته است كه : « معدّ ملعون ظاهر شد و رايات سفيد در مصر و نواحى
- اما آنچه گفته است كه : « شيعت در اطراف و بلاد بشارت مىزدند و تهنيت
- آنگه گفته است : « فضيحت اوّل برايشان آنست كه از ميان همهء فرق اسلام
- آنگه گفته است : « و فضيحت دوم آنست ايشان را كه با معتزله موافقت
- و اما آنچه گفته است كه : « بارى تعالى را خالق و رازق و مريد و متكلّم لم يزلى
- آنگه گفته است : « و فضيحت سيوم آنست كه : منكر باشند رؤيت قديم تعالى را
- آنگه گفته است : « و فضيحت چهارم آنست كه : رافضى گويد : خداى تعالى
- و اما آنچه گفته است كه : « گويند : ايمان و كفر بتوفيق و خذلان او نيست »
- و اما آنچه گفته است كه : « سورة الفاتحة دلالت است بر صحّت مذهب اهل
- آنگه گفته است : « و فضيحت پنجم آنست كه : رافضى به قضا و قدر ايمان ندارد
- آنگه گفته است : « و عمر در شام خطبه‌اى مىكرد گفت : لا هادى لما « 2 » اضللت
- آنگه گفته است : « و گويند : ما شاء اللّه كان و ما لم يشأ لم يكن ؛ نمىبايد گفتن ،
- آنگه گفته است : « و فضيحت ششم آنست كه : روافض بتوفيق و خذلان بنگويند
- آنگه گفته است : « فضيحت هفتم آنست كه : رافضى گويد كه خداى را صفتى
- آنگه گفته است : « و فضيحت هشتم آنست كه : بعضى از روافض را مذهب
- آنگه گفته است : « فضيحت نهم - مذهب و اعتقاد أهل حقّ آنست كه برگ
- آنگه گفته است : « و فضيحت دهم - روافض « 1 » گويند « 2 » : قدرت قبل الفعل است
- اما آنچه گفته است كه : « خداى حركت و سكون مىآفريند و بنده به اختيار
- آنگه گفته است : « فضيحت يازدهم - رافضى بو طالب را با ظهور كفرش مؤمن
- و اما آنچه گفته است كه : « عبّاس را با آن كرامت كه خداى تعالى او را بدان
- و آنچه گفته است كه : « از بزرگى قدر و قوّت رأى عبّاس را « 1 » بود كه پدرش
- اما آنچه گفته است كه : « آل عبّاس تا بقيامت راعى امّت‌اند و آل بو طالب
- آنگه گفته است : « و از پدران رسول خداى تعالى يكى قصىّ « 7 » بود پدر
- اما آنچه گفته است كه : « قصىّ پدر عبد مناف بود و چهار پسر داشت و اسامى
- اما آنچه ايشان اختيار اين اسامى كردند سبب آن بود كه فراعنه و طغاة
- و اما آنچه خزيمه هبل ساخت عجب است كه در تواريخ بنديده است كه خزيمه
- آنگه گفته است : « و فضيحت دوازدهم - عايشه را چنان كه گفتيم رافضى كافر داند
- آنگه گفته است : « فضيحت سيزدهم - رافضى گويد : على و يازده « 3 » امام از صلب
- و اما آنچه گفته است كه : « مذهب شيعه چنانست كه اگر على خواستى
- اما آنچه گفته است كه : « گويند آفتاب از بهر على بازگرديد » درست است
- اما آنچه گفته است كه : « رسول را نماز فائت شد » دروغى محض است و بمذهب
- و آنچه گفته است كه : « منزلت على بهتر دانند از منزلت رسول » از مذهب شيعه
- آنگه گفته است ؛ « فضيحت چهاردهم : رافضى قرّاء سبعه « 1 » را كه در حروف
- اما آنچه گفته است خاكش به دهان كه : « گويند تا قائم بنيايد قرآن نشايد
- آنگه گفته است : « فضيحت پانزدهم - بگفتيم كه : هرگز دروغ‌زن‌تر و جاحد -
- آنگه گفته است : « فضيحت شانزدهم - رافضى على را از همهء انبيا بهتر داند
- و اما آنچه گفته است از سر ناصبيى و عداوت آل مصطفى كه : « من با رافضيى
- آنگه گفته است : « فضيحت هفدهم - همهء اهل اسلام را اميد بمحمّد بن
- اما آنچه گفته است كه : « رافضيان را همه اميد بقائم باشد » ريشش به نماز نيست
- آنگه گفته است : « فضيحت هژدهم « 1 » - رافضى امام را معجز گويد و گويد : روا
- آنگه گفته است : « فضيحت نوزدهم - رافضى گويد : على را خداى تعالى
- آنگه گفته است : « فضيحت بيستم - رافضيان را چند لقب است اوّلا « رافضى »
- اما آنچه گفته است : « رافضيان را چند لقب است » بايستى كه دانستى از عقل
- و اما آنچه گفته است كه : « اينها را غرابى خوانند » ما سَمِعْنا بِهذا فِي آبائِنَا الْأَوَّلِينَ
- آنگه گفته است : « فضيحت بيست و يكم - بگفته‌ايم كه : رافضى نماز آدينه
- اما آنچه گفته است كه : « نماز بجامع و مصلّاى مسلمانان نكنند » معلوم
- آنگه گفته است : « فضيحت بيست و دوم - رافضى نكاح السّرّ روا دارد و آن را
- اما آنچه گفته است : « و گر صد طلاق بخورند گويند برنيفتد زيرا كه رضاى
- و آنچه گفته است كه : « اين‌چنين طلاق هرگز ممكن نگردد » عقلا دانند كه
- آنگه گفته است : « فضيحت بيست و سيوم - رافضى بر مرده پنج تكبير كند »
- آنگه گفته است : « فضيحت بيست و چهارم - رافضى به همه چيزى بجهودان
- و اما آنچه گفته است كه : « سجده بر نيم روى كنند » پندارى در آن مدّت كه
- آنگه گفته است : « فضيحت بيست و پنجم - رافضى در نماز دست فروگذارد
- و آنچه گفته است كه : « سر برهنه نماز كنند » باجتهاد صادق و باقر « 1 » رواست
- اما آنچه گفته است كه : « دستار تحت الحنك كنند » اقتدا است بمصطفى و ائمّهء
- آنگه گفته است : « فضيحت بيست و ششم - رافضى علم سفيد دارد اقتدا به
- آنگه گفته است : « فضيحت بيست و هفتم - رافضى چون تكبيرة الاحرام بندد
- آنگه گفته است : فضيحت بيست و هشتم - رافضى چون نماز بكند دستها سه
- آنگه گفته است : « فضيحت بيست و نهم - رافضى چون گربه روى بيك دست
- و اما آنچه گفته است كه : « على وضو چنين كرد كه ما مىكنيم » از دو وجه
- آنگه گفته است : « فضيحت سىام - رافضى تراويح نكند و گويد : بيگار « 2 »
- آنگه گفته است : « فضيحت سى و يكم - رافضى گويد : بر خداى تعالى واجبست
- اما آنچه گفته است كه : « بر خداى تعالى واجبست كه امام‌ها دارد « 5 » » . اين وجوب
- آنگه گفته است : « فضيحت سى و دوم - رافضى تحيّات با بزرگى خطرش نخواند و بجاى آن چيزهاى دگر خواند » .
- آنگه گفته است : « فضيحت سى و سيوم - رافضى بر سنّت مصريان رود و دو
- آنگه گفته است : « فضيحت سى و چهارم - رافضى قبله را هم مخالفت كند
- آنگه گفته است : « فضيحت سى و پنجم - اگر از همهء امّتان « 1 » پرسند كه : بهترين
- آنگه گفته است : « فضيحت سى و ششم - رافضى هرروز صد طلاق بخورد ؛
- و اما آنچه عام است بر مذهبش ؛ نه مذهب خواجه چنانست كه اگر مردى
- آنگه گفته است : « و فضيحت سى و هفتم - رافضى قرينهء خوارج « 3 » باشد زيرا
- و آنچه گفته است از قول بو جعفر مشّاط ؛ اگر راست است و او گفته است خطائى
- آنگه گفته است : « و فضيحت سى و هشتم - رافضى گويد : شريعت نصّ بايد
- اما آنچه گفته است كه : « بنزديك رافضى خروس كه بانگ كند هم معصوم
- آنگه گفته است : « فضيحت سى و نهم - آنست كه از هفتاد و اند فرقه از فرق
- اما آنچه گفته است كه : « بناى مذهبشان بر شعركها و مغازيهاى ركيك باشد » .
- اما آنچه گفته است كه : « بر شعرهاى ركيك » عجبست كه چون در بازارها
- و اما آنچه گفته است كه : « گورپرست باشند »
- و اما آنچه گفته است كه : « چون دختركان كه لعبت بيارايند رافضى گورخانه
- اما آنچه گفته است : « رافضى بيشتر عوّان باشد « 12 » » دروغ اين كلمات عقلا
- و اما آنچه حوالت عوانان بقم و قاشان كرده است مگر باصفهان و بهمدان كم
- و آنچه گفته است كه : « علم دين نخوانند » پوشيده نيست احوال مدارس
- و اما آنچه گفته است : « علماء شيعت درس قدح و مثالب خوانند » حاشا عنهم
- اما آنچه گفته است : « پيشانيشان « 6 » سياه باشد » بيچاره نداند كه از كثرت سجود
- و آنچه گفته است كه : « علماء شيعت امر بمعروف و نهى از منكر نكنند » مگر
- آنگه گفته است : « فضيحت چهل و يكم - رافضى براى « 1 » يكديگر گواهى
- آنگه گفته است : « فضيحت چهل و دوم - رافضى بر مصلّى نماز « 2 » ركوئين
- آنگه گفته است : « فضيحت چهل و سيوم - رافضى خير العمل زند بمشابهت
- آنگه گفته است : فضيحت چهل و پنجم - « 2 » بمذهب روافض گوشت خر و استر « 3 »
- آنگه گفته است : « فضيحت چهل و ششم - رافضى گورها پرستد و گويد : اين
- اما آنچه گفته است : « شيعه به زيارت علوى شوند « 2 » و در علم و عمل او نگاه نكنند »
- و آنچه گفته است كه : « زيارت طوس را بر حجّ كعبه ترجيح نهند » دروغى
- اما آنچه گفته است : « گويند : زيارت رضا مقابل « 1 » هفتاد حجّ است » اى سنّى
- آنگه گفته است : « فضيحت چهل و هفتم - رافضى روز عاشورا خاك بر سر
- آنگه گفته است : « فضيحت چهل و هشتم - همهء طوايف اسلام كه نام صحابيى
- اما آنچه گفته است كه : « مشابهت دارند بجهودان و گويند : ما ببهشت شويم
- آنگه گفته است : « فضيحت چهل و نهم - رافضى و جهود از ثواب آمين محروم
- آنگه گفته است : « و فضيحت پنجاهم - رافضى اخبار بدروغ روايت كند از
- آنگه گفته است ؛ « فضيحت پنجاه و يكم ؛ رافضى گويد : بالاى آسمان خداى
- آنگه گفته است : « فضيحت پنجاه و دوم : آنكه رافضى گويد سورهء « و الضّحى »
- آنگه گفته [ است ] : « فضيحت پنجاه و سيوم - آنكه مرتضى بغداد در كتاب
- آنگه گفته است : « فضيحت پنجاه و چهارم - آنكه رافضى گويد : موى قندز « 5 »
- آنگه گفته است : « فضيحت پنجاه و پنجم - رافضى گويد كه : در وضو موى
- آنگه گفته است : « فضيحت پنجاه و ششم - رافضى دو چوب با مرده در كفن
- آنگه گفته است : « فضيحت پنجاه و هفتم - مرتضى بغداد در كتاب المنفرد
- آنگه گفته است : « فضيحت پنجاه و هشتم - رافضى بر هيچ درغويشى « 3 »
- آنگه گفته است : « فضيحت پنجاه و نهم - رسول زكات بر بنى هاشم به حرام « 1 »
- و اما آنچه گفته است كه : « شيعت را مذهبست كه زكات ببنى هاشم شايد دادن »
- آنگه گفته است : « فضيحت شصتم - بگفته‌ايم كه : رافضيان « 2 » به همه چيزى
- اما آنچه گفته است : « رافضى مشابهت بجهودان دارد » . به حمد اللّه و منّه ما
- اما آنچه گفته است درين صورت كه : « جهودان ترك منّ و سلوى كردند
- آنگه گفته است : « در كتاب المبعث كه واقدى ساخته است به چند طريق آورده
- آنگه گفته است : « فضيحت شصت و يكم - رافضى گويد : وا « 9 » وجود زن ؛ عمّهء
- آنگه گفته است : « فضيحت شصت و سيوم - رافضى فقّاع را چون خمر داند
- آنگه گفته است : « فضيحت شصت و چهارم - بدانكه بنزديك همهء امّت
- اما آنچه گفته است كه : « سيّد « 5 » عليه السّلام گفت : خير القرون قرنى ثمّ
- آنگه گفته است : « فضيحت شصت و پنجم - رافضى دبدبه مىزند كه على امام
- امّا جواب آنچه گفته است كه : « شيعه امام نصّ گويند » بلى چنين است